اهتزاز پرچم غیرت در دستان دهه نودی‌های مازندران

به گزارش خبرگزاری صدا و سیمای مازندران، عقربه‌های ساعت به وقتِ غیرتِ مازندرانی، هشتاد و ششمین شبِ پی در پی را نشان می‌دهد.

خیابان‌های شهر، این شب‌ها نه تنها رنگِ سکوت به خود نمی‌گیرند، بلکه به میعادگاهِ قلب‌هایی تبدیل شده‌اند که تپشِ آن‌ها برای ایران، وطن و رهبری، ضرب آهنگی حماسی یافته است.

از ابتدای «جنگ رمضان» تا به امروز، هر شب طنین شعار‌های «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» در آسمان مازندران می‌پیچد؛ فریادی که برخاسته از ایمانی راسخ و عشقی بی پایان است.

پرچم داری که قامتش به بلندای ایران است

در میان جمعیت، چشمانم به دنبالِ «سید حسین کیا» می‌گردد؛ نوجوانی دهه نودی که این شب‌ها به نمادِ ایستادگی در این اجتماعات تبدیل شده است. دانش آموز کلاس پنجم ابتدایی که با وجود وزن ۳۵ تا ۴۰ کیلوگرمی اش، مسئولیت حمل و چرخش بزرگ‌ترین و بلندترین پرچم این اجتماعات را بر عهده دارد.

پرچمی به طول ۵ متر که حدود ۲۰ کیلوگرم وزن دارد؛ وزنی سنگین که شاید برای یک نوجوان هم‌سن و سال او دشوار باشد، اما سید حسین با همراهی پدر و مادر و دوستانش، آن را، چون نگینی بر دست می‌گیرد.

تصاویرِ ثبت شده از لحظه خروج او از منزل و حرکت در میان جمعیت تا رسیدن به محل اجتماع و برافراشتنِ این نماد ملی، حکایت از اراده‌ای دارد که فراتر از سن و سال اوست.

سید حسین تنها نیست؛ دوستان و هم‌سن و سال‌های او نیز در این مسیر، یار و یاور یکدیگرند.

آن‌ها پرچم را به صورت نوبتی می‌چرخانند تا نگذارند این نمادِ غرورِ ملی حتی برای لحظه‌ای بر زمین بماند.

موکبِ خدمت، در میعادگاهِ عزت

علاوه بر پرچم داری، سید حسین و دوستانش در محل اجتماع، موکبی کوچک، اما صمیمی برپا کرده‌اند. آن‌ها با توزیع چای میان مردم، عشق به وطن را در قالبی دیگر معنا می‌کنند؛ خدمتی خالصانه که گرمای آن به دلِ شرکت کنندگان در این اجتماع حماسی می‌نشیند.

در حاشیه این تجمع، با چند تن از دیگر نوجوانانِ پرچم‌دار نیز به گفت‌و‌گو نشستیم. وقتی از آن‌ها پرسیدیم که چرا با وجود سختی‌ها هر شب به خیابان می‌آیند، پاسخ همه یکی بود: «همه ما این کار را برای عشق به وطن، ایران و رهبری انجام می‌دهیم.»

هشتاد و ششمین شب حضور مردم مازندران در اجتماعات شبانه، بار دیگر ثابت کرد که نهال انقلاب که به دست جوانان و نوجوانان دهه نودی آبیاری می‌شود، ریشه‌ای به عمق تاریخ این سرزمین دارد. اینجا مازندران است؛ دیار علویان، جایی که کوچک و بزرگ، پرچمِ ایستادگی را برافراشته نگه داشته‌اند.

سیده حکیمه موسوی گزارش می‌دهد